İnsan, bu cihanda sevgi ve muhabbet duygularını saçmak ve genişletmek için çaba harcar.Sevgi bir çiçeğe benzer.Ona iyi bir ihtimam gösterirsen, o çiçek güzelleşir.Bu bağlamda sevgisiz yetişen insan toplumda bir  sorun olmaya namzettir.Toplum, sevgi ve  saygı beķlemektedir.Saygısız sevgi hiçbir işe yaramaz.Çocukları sevgi ile büyütmeliyiz.Her şeyin başı olan sevgiyi,saygı aşkıyla taçlandırmalıyız.Toplum olarak sevgide ipin ucunu kaçırdık.Son derece sevgi arsızı şımarık çocuklar yetiştiriyoruz.Öyle ki,her biri dünya kendi etrafında dönüyor sanıyor.Çocuklar hep ilgi odaklı büyüyor.Başka türlüsüyle de mutlu olmuyorlar.Bir zaman sonra gösterilen yoğun ilgi bile yetersiz kalıyor.Etrafımız hiçbir şeyle mutlu olamayan çocuklarla doluyor.Çocukların her davranışına gösterilen sonsuz anlayışın,onlara yarar sağladığını düşünüyoruz.Başkalarından da aynı anlayışı göstermelerini bekliyoruz.Çığlık çığlığa koşan çocuğuna, gülümseyerek bakan anneye: ”Bi Dur De.” Demek istiyorum.Içimden  o anneyi sarsarak çocuğuna güzel örnek olmasını istiyorum.Ama nâfile!Toplum içinde  bağırarak, çağırarak başkalarını rahatsız etmemesi gerektiğini bu çocuk başka nasıl öğrenecek. çocuklarımıza ve insanlarımıza sevilmeyi değil,sevgi ve muhabbeti aşılamalıyız.İlk olarak çocuklarımıza,Allah ve İslâm sevgisini,iman aşkını aşılamalıyız.Etkili  ve cesur çalışarak,güzel programlar hazırlayarak İman ve Kur'an aşkını,sevgisini gençlerimize vermek zorundayız.Onlara doğayı sevmeyi , san'atı sevmeyi,hayvanları sevmeyi,insanları sevmeyi...Kısaca,  hayatı sevmeyi öğretmeliyiz.Fakat hunharca sevip, öldürüp yok etmeyi değil,sevdiğin şeye saygı duyup, saygı göstermeyi öğretmeliyiz.Medeni dediğimiz Batı kültüründe saygı umdesi, kültürün çok önemli bir bölümünü oluşturur.Kişisel haklara saygı,hürriyetlere saygı,özel hayata saygı, sanata saygı ve din ve vicdan özgürlüğüne saygı bizden daha etkili bir biçimde  uygulanmaktadır.Bu yüzden toplu taşıtlara binerken ya da bir şey yaparken sıraya girerler.Başka insanların haklarına saygısızlık yapmamak için, kâidelere uyarlar.Yoksa salak olduklarından değil.Bizde ise sıra beklemek enâyilik sayılır.Bu bağlamda,toplum olarak yitirdiğimiz değerlerimizin ve bugünkü toplumsal çöküşün ana temeli,G insanımız arasındaki saygı ve merhamet eksikliğinin had safhada oluşundandır.Güzelim ülkemizde hayata, cana,canlıya saygı ve hürmet göstermeyen, yüreğinde vicdandan bir zerrecik his taşımayan insan görünümlü varlıklarla dolu olan yurdumuzda da saygısızlık diz boyu.Cemiyetteki bireyler,sevgi ve saygı kavramlarını engin ve zengin kültürümüze ve en önemlisi gençlerimize kazandırmalıdır.Saygı yoksa, sevgi yoktur.Saygı ve sevgi; İman ve Kur'ân hakikatlerinin etkili bir biçjmde toplumumuza verilmesiyle kazanılır."Hikmetin başı,Allah korkusundandır.” diye emreden Peygamberimizin"asm" sünnetine uymaktan geçer.