Çocuk, evlilik ağacının bir meyvesi, toplumların yarınlarının güven kaynağıdır. Onun iyi ya da kötü huylu bir insan olması, aile, okul ve çevresinden aldığı terbiyeye bağlıdır. Bir tarihin, toplumun, vatanın kaderini omuzlayacak yarının büyüklerinin küçük dünyalarını korumak ve her zaman temiz tutabilmek, bugünün büyüklerinin en önemli vazifesidir. Onun dünyası büyüğünkinden farklıdır. Çocuk, zihni durumu itibariyle bir fotoğraf makinesine benzer. Çevre, okul, aile çocuğa ne vermişse, ne kazandırmışsa, benlik ve şahsiyet peteğini onunla örmeye çalışır.
Bir çocuk için ilk terbiye ocağı ailedir. Yaratılıştan temiz olan çocukların fıtratlarındaki ilahi cevheri koruma görevi, evvela anne-babaya düşer. Onların iman ve ahlaklarıyla ilgilenmeyip, sadece vitrin bebekleri gibi süsleyip giydiren, yeme ve içmelerini temin etmekle sorumluluğunun bittiğini zanneden anne-baba, toplum önünde ve Allah katında mesuldür. Zira, “Hiçbir baba evladına, güzel terbiyeden daha üstün bir hediye veremez.”
Şairin dediği gibi:
“Can gelirdi cihana, / Anlaşılsaydı mana;
Büyükler bahçıvana, / Çocuklar güle benzer.”
Ne mutlu sorumluluklarını idrak eden bahçıvanlara çocuk bu kâinat ağacının, çok güzel bir meyvesidir. Toplumların en önemli emniyet kaynağı çocuklardır. İyi huylu bir insan yetiştirmek için, genç kuşaklara, özellikle çocuklarımızın terbiyesine özen göstermeliyiz. Çocuklar her şeyi taklit eden bir önemli taklitçidirler. Büyükler çocuklara yaşayışlarıyla ve güzel secileriyle, güzel ahlakla örnek olmalıdırlar. Bu bağlamda bir birey Sünnet-i Seniyyeye uygun hareket etmelidir. Çünkü, Sünnet-i Seniyye edeptir. Hiçbir meselesi yoktur ki, altında bir nur ve bir edep bulunmasın. Sünnet, bizim yaşantımızın en güzel göstergesidir. Güle benzeyen çocuklarımıza, Sünnet-i Seniyye’ye uyarak güzel örnek olmalıyız. Bu hususta en büyük örnek şahsiyet, Peygamberimiz Hz. Muhammed (sav)’dır.
